W wielu ośrodkach naukowych w Europie poszukuje się nowych dochodowych źródeł w produkcji roślinnej. Duże nadzieje wiąże się z rozszerzeniem areału upraw roślin przemysłowych: włóknistych, oleistych i energetycznych. Wydaje się, że spośród ww. roślin nieżywnościowych najbardziej obiecującymi są szybko rosnące krzewiaste gatunki wierzb uprawiane na gruntach ornych. 
Wierzby należą do rodzaju Salix sp., w którym wyróżnia się ponad 300 gatunków z licznymi podgatunkami. Zasiedlają one różne siedliska, od bardzo suchych i ubogich w składniki pokarmowe do bardzo wilgotnych i żyznych. Formy krzewiaste wierzby nazywane są wikliną. 
W Polsce wzrasta zainteresowanie wikliną w uprawie polowej i wykorzystywanie jej biomasy na cele energetyczne (ekologiczne paliwo) jako surowca dla przemysłu chemicznego (celuloza, bioalkohol) i meblarskiego (płyty wiórowe) oraz na cele plecionkarskie (użytkowe i ozdobne). 
Duża plastyczność ekologiczna krzewiastych gatunków wierzb daje możliwość wykorzystywania ich w ochronie środowiska m.in. do tworzenia wzdłuż ciągów komunikacyjnych (autostrady) stref ochronnych przed emisjami zanieczyszczeń motoryzacyjnych i ekranów wytłumiających hałas powodowany przez pojazdy samochodowe. Przydatne są one również do rekultywacji stanowisk zdewastowanych działalnością przemysłową i komunalną. 
W kraju plantacje Salix sp. zakładane na części gruntów ornych o dużym uwilgotnieniu mogłyby być alternatywą dla tradycyjnych upraw rolniczych i dać nowy atrakcyjny produkt na rynek. Planowane przystąpienie Polski do Unii Europejskiej może spowodować limitowanie wielkości produkcji niektórych upraw rolniczych i w związku z tym zajdzie potrzeba poszukiwania upraw alternatywnych. 
Zagospodarowania wymagają również tereny nadrzeczne (żyzne mady napływowe), naturalne siedliska wierzby, aktualnie nie eksploatowane rolniczo lub wykorzystywane ekstensywnie jako użytki zielone (obsadzenie Salix sp. pasów korytowych i przykorytowych, oprócz surowca drzewnego, mogłoby zapewnić pełną biologiczną obudowę cieków wodnych). 
Przedmiotem zainteresowania pod uprawę Salix sp. mogą być również gleby o niskiej produktywności rolniczej, na których istnieje możliwość wykorzystywania ścieków bytowych i przemysłu rolno-spożywczego w celu podwyższenia ich produktywności. Możliwe jest zakładanie plantacji szybko rosnących krzewiastych wierzb na gruntach ornych w okręgach przemysłowych, gdzie uprawa tradycyjnych roślin rolniczych z wielu powodów nie jest racjonalna. 
Z 3-4 letnich plantacji szybko rosnących krzewiastych klonów Salix sp. można uzyskiwać biomasę 10-14-krotnie większą niż przyrasta w tym czasie w lesie naturalnym. Rozszerzenie takich upraw w przyszłości pozwoliłoby na częściowe uzupełnienie drewna pozyskiwanego z lasów. Drewno to mogłoby stanowić surowiec do produkowania energii cieplnej w sposób zrównoważony i przyjazny środowisku. Drewno zawiera śladowe ilości siarki, a dwutlenek węgla wydzielany przy jego spalaniu jest prawie w całości wiązany przez rośliny w procesie asymilacji. 
Na plantacjach polowych Salix sp. energia słoneczna transformowana jest efektywnie na biomasę, w której jest magazynowana. Fotosynteza przebiegająca w roślinach jest procesem elektrochemicznego przenoszenia elektronów do błon chloroplastów, co pozwala redukować dwutlenek węgla CO2 do CH2O. Substratami są fotony, dwutlenek węgla oraz woda, a produktem związki (CH2O)n bogate w węgiel, gromadzone jako biomasa. Biomasa roślinna zawierająca złożone związki chemiczne magazynuje energię, w której jest całkowicie odnawialna. 
Celuloza zawarta w drewnie Salix sp. może być surowcem dla przemysłu chemicznego, np. do produkcji tworzyw sztucznych, kartonu i papieru. 
W Polsce sprzyjające warunki klimatyczno-glebowe, wieloletnie tradycje uprawy wikliny plecionkarskiej i jej rosnące znaczenie gospodarcze oraz światowy renesans zainteresowania wyrobami z surowców naturalnych, stwarzają możliwość reaktywowania uprawy, przetwórstwa oraz produkcji wyrobów plecionkarskich z tej rośliny. Jest to propozycja i szansa dla niektórych rejonów kraju, a szczególnie dla gmin o dużym bezrobociu. Zmiany restrukturyzacyjne na wsi i branży wikliniarskiej rokują nadzieję na odtworzenie, już w najbliższych latach, areału wikliny plecionkarskiej do kilku tysięcy hektarów. Należy również oczekiwać wzrostu zainteresowania rolników uprawą szybko rosnących klonów Salix sp. Spowoduje to potrzebę dostarczania rolnikom odpowiedniej ilości kwalifikowanego materiału sadzeniowego oraz prowadzenie badań nad nowymi odmianami i technologią uprawy i ochrony. 
 
Spis treści:

WSTĘP 
 
1. UPRAWA I USZLACHETNIANIE WIKLINY NA CELE PLECIONKARSKIE 
1.1. Charakterystyka gatunków 
1.2. Wymagania klimatyczne 
1.3. Stanowisko i gleba 
1.4. Przygotowywanie roli 
1.5. Nawożenie mineralne 
1.6. Przygotowywanie zrzezów (sadzonek) 
1.7. Sadzenie 
1.8. Zabiegi pielęgnacyjne 
1.9. Choroby i szkodniki wikliny 
1.10. Zbiór 
1.11. Sortowanie 
1.12. Uszlachetnianie - korowanie wikliny 
 
2. MOŻLIWOŚCI UPRAWY I WYKORZYSTYWANIA BIOMASY SZYBKOROSNĄCYCH FORM SALIX SP 
2.1. Wykorzystywanie Salix sp. do celów energetycznych 
2.2. Wykorzystywanie Salix sp. do produkcji celulozy 
2.3. Inne możliwości wykorzystywania biomasy Salix sp 
 
3. WYKORZYSTYWANIE WIKLINY W KSZTAŁTOWANIU I OCHRONIE ŚRODOWISKA 
3.1. Wykorzystywanie wikliny w ochronie i zagospodarowywaniu gleb 
3.2. Wykorzystywanie wikliny w ochronie powietrza 
3.3. Wykorzystywanie wikliny w ochronie wód i cieków wodnych 
 
4. MOŻLIWOŚCI SZYBKIEGO ROZMNAŻANIA SALIX SP 
 
LITERATURA UZUPEŁNIAJĄCA