Rzeczywisty układ fizyczny jest postrzegany jako pewna konfiguracja wyróżnionych mas, punktów materialnych lub ciał sztywnych, połączonych między sobą elementami sprężystymi i dyssypatywnymi liniowymi lub nieliniowymi o różnorakiej konfiguracji. Obserwacje obiektu rzeczywistego, np. przez pomiar wielkości mierzalnych, takich jak przemieszczenie, prędkość i przyspieszenie, temperatura itp., których zmiany są wywoływane odpowiednimi wymuszeniami, umożliwiajązbudowanie modelu, który może być podstawą dogłębnej analizy.
Budowa więc modeli o strukturach złożonych charakteryzujących się niecałkowitą liczbą stopni swobody o oddziaływaniach sprężysto-tłumiących nieliniowych jest konieczna i ze wszech miar wskazana. Gwarantuje bowiem dokładniejszy opis zjawisk fizycznych w złożonych konstrukcjach mechanicznych, jak i w materiałach. Identyfikacja tak złożonych modeli zwanych zdegenerowanymi jest oparta na bilansie energii i bilansie mocy i weryfikowana przy różnorakich wymuszeniach okresowych, losowych i impulsowych. Możliwości aparaturowe Laboratorium Dynamiki Instytutu Materiałoznawstwa i Mechaniki Technicznej Politechniki Wrocławskiej ułatwiły weryfikację doświadczalną uzyskanych wyników.

Spis treści: